eski günlerden açılmıştı geçenlerde evde muhabbet.
bir zaman sonra nostalji rüzgarı eski fotoğraflara doğru götürdü bizi.
annemin düğün fotoğrafları, benim çocukluk hallerim...
sonra ne olduysa öyle bir fotoğraf geldi ki annemin eline "git yanımdan ben sana küstüm" dedi.
ne olduğunu da anlamamıştım. fotoğrafa baktım. eski evde pencere kenarında koltuğun yanında poz vermişim tahminimce 9 yaşlarındayım.
dedim anne ne oldu yahu ne yaptım veya ne yapmadım...
elindeki fotoğrafı yüzüme doğru fırlatarak sen benim çiçeğimi kırmıştın dedi.
şimşekler çaktı tabi sonra bende fotoğrafa tekrar bakınca...
pencerenin dibinde annemin en sevdiği çiçeği de vardı fotoğrafta.
vitrinin camını kırdığım vakit bile daha az dayak yemiştim. sonra televizyonu bozduğum zaman. gerçi televizyonu bozmam annemin işine gelmişti. babam gidip yenisini almıştı çünkü...
o gün akşama kadar surat astı annem. ne yaptıysam ne şirinlikler maymunluklar yaptıysam da olmadı. nuh dedi peygamber demedi kadın. yaş kemale erince şirinlik kar etmiyor haliyle...
yapacak tek birşey vardı. aldım elime o lanet fotoğrafı çiçekçi çiçekçi dolaşmaya başladım. adres sorar gibi fotoğrafı göstererek o çiçeği aradım. nihayetinde buldum, adını sormuştum o an için ama garip bişeydi yine unuttum. bir heyecanla eve geldim. içeri girdim. annem mutfakta yemek yapıyordu. kapıda beni gördü "hıhh" dedi ve işine geri döndü. usulca tezgaha yaklaştım elimdeki çiçeği yanına bıraktım ve sandalyeye oturdum. elindeki bıçağı bıraktı, çiçeğe baktı baktı başladı ağlamaya...
biraz sakinleşince yüzüme baktı... "ah benim eşşek oğlum" der gibi gülümsedi bir yandan da eliyle gözlerindeki yaşları silerek. sonra çiçeği aldı eline balkona götürdü. balkondaki boşta duran daha büyükçe bir saksıya çiçeği koyduktan sonra salondaki en çok güneş alan yere çiçeği koydu. geçti karşısına doya doya seyretti.
bense bir günü daha kurtarmanın vermiş olduğu haklı gururla annemin bu jestime karşılık olarak yapacağı "mantı"nın hayalini kurmaya başladım :)
bir zaman sonra nostalji rüzgarı eski fotoğraflara doğru götürdü bizi.
annemin düğün fotoğrafları, benim çocukluk hallerim...
sonra ne olduysa öyle bir fotoğraf geldi ki annemin eline "git yanımdan ben sana küstüm" dedi.
ne olduğunu da anlamamıştım. fotoğrafa baktım. eski evde pencere kenarında koltuğun yanında poz vermişim tahminimce 9 yaşlarındayım.
dedim anne ne oldu yahu ne yaptım veya ne yapmadım...
elindeki fotoğrafı yüzüme doğru fırlatarak sen benim çiçeğimi kırmıştın dedi.
şimşekler çaktı tabi sonra bende fotoğrafa tekrar bakınca...
pencerenin dibinde annemin en sevdiği çiçeği de vardı fotoğrafta.
vitrinin camını kırdığım vakit bile daha az dayak yemiştim. sonra televizyonu bozduğum zaman. gerçi televizyonu bozmam annemin işine gelmişti. babam gidip yenisini almıştı çünkü...
o gün akşama kadar surat astı annem. ne yaptıysam ne şirinlikler maymunluklar yaptıysam da olmadı. nuh dedi peygamber demedi kadın. yaş kemale erince şirinlik kar etmiyor haliyle...
yapacak tek birşey vardı. aldım elime o lanet fotoğrafı çiçekçi çiçekçi dolaşmaya başladım. adres sorar gibi fotoğrafı göstererek o çiçeği aradım. nihayetinde buldum, adını sormuştum o an için ama garip bişeydi yine unuttum. bir heyecanla eve geldim. içeri girdim. annem mutfakta yemek yapıyordu. kapıda beni gördü "hıhh" dedi ve işine geri döndü. usulca tezgaha yaklaştım elimdeki çiçeği yanına bıraktım ve sandalyeye oturdum. elindeki bıçağı bıraktı, çiçeğe baktı baktı başladı ağlamaya...
biraz sakinleşince yüzüme baktı... "ah benim eşşek oğlum" der gibi gülümsedi bir yandan da eliyle gözlerindeki yaşları silerek. sonra çiçeği aldı eline balkona götürdü. balkondaki boşta duran daha büyükçe bir saksıya çiçeği koyduktan sonra salondaki en çok güneş alan yere çiçeği koydu. geçti karşısına doya doya seyretti.
bense bir günü daha kurtarmanın vermiş olduğu haklı gururla annemin bu jestime karşılık olarak yapacağı "mantı"nın hayalini kurmaya başladım :)
şöyle bir düşündüm, ne çok anı birikicek birlikte büyüdükçe ana-oğullar arasında, umarım hep buruk da olsa gülücükle biten anılar olur..
YanıtlaSil